continue

 

ใครเข้ามาอ่านไดวันนี้ หาผ้าปิดจมูกหน่อยนะคะ

ก็ไดนุ๊ตวันนี้อ่ะ ฝุ่นก็เยอะ หยากไย่ก็แยะ

เวลาปัดกวาดหน้าได มันก็ต้องมีฝุ่นฟุ้งเป็นธรรมดาเนอะ ^^

 

 

 

ทำไมถึงแทบจะไม่อัพไดเลยนะ

 

"งานยุ่ง"

"เหนื่อย"

"ไม่มีเวลา"

"ขี้เกียจ"

"บลาๆ ๆๆๆ"

 

ก็คงจะหลาย ๆ อย่าง ปนกันล่ะมั้ง

 

 

เอ๊ย  เดี๋ยวก่อน

ก่อนจะอ่านต่อ ๆ ไป  นุ๊ตจะบอกว่า

ไดวันนี้ หน้านี้

นุ๊ตจะใช้วิธีพิมพ์ไปเรื่อย ๆ เหมือนเล่าเรื่องไปเรื่อย ๆ

จะไม่กลับมา edit หรือย้ายวรรค ย้ายตอนอะไร

จะลบแค่ตัวที่พิมพ์ผิดเท่านั้น

 

 

งั้น.. แสดงว่า จะได้ฟังนุ๊ตเล่าเรื่องเป็นตัวหนังสือกันนะ

 

ชีวิตทั่ว ๆ ไปตอนนี้

คือทำงานจันทร์ - เสาร์

วันอาทิตย์ไปเรียนภาษาอังกฤษ ที่เดิม ในคอร์สที่ drop ไว้ตั้งแต่เดือน ธ.ค.

ตอนนี้นุ๊ตจบไป 1 คอร์สแล้ว

ส่วนคอร์สที่กำลังเรียนก็เหลืออีก 2 อาทิตย์

 

หลังจากนั้น... อาจจะดูสภาพตัวเองก่อนว่าเสื่อมโทรมไปมากน้อยแค่ไหน

แล้วก็อาจจะต่อคอร์ส conversation  ทันที หรืออาจจะเว้นไปอีก 1 เดือน

 

ใจจริงอยากต่อเลย เพราะถ้าเว้นวรรคไปแล้วมันจะลืม

อีกอย่าง.... เวลาจะเว้นพัก มันมักจะติดใจเว้นยาววว

อย่างที่นุ๊ตเว้นมาตั้งแต่เดือน ธ.ค. เป็นต้นค่ะ

 

ฉะนั้น....ก็ควรจะเรียนต่อ ๆ ไปใช่มะ

 

แต่มัน.......... มันล้าอ่ะคับทั่นผู้ชม

 

อิชั้นทำงาน 6 วันก็แทบบ้าแล้ว

วันอาทิตย์ก็ยังเรียนทั้งวันอีก...

ถึงจะรู้สึกไหว แต่ก็กลัวประสิทธิภาพมันจะไม่เต็มที่เท่าที่ควรอ่ะดิ

 

 

เอาน่ะ... ยังมีเวลาตัดสินใจอีก 2 อาทิตย์

 

 

นี่นุ๊ตไปเรียนอย่างนี้มา 6 อาทิตย์แล้ว

(จริง ๆ คือ 5 อาทิตย์ เพราะมีครั้งแรกเลย โดดงานวันเสาร์ไปเรียนครั้งที่ 1 แล้ววันอาทิตย์ไปเรียนครั้งที่ 2

เอ๊ะ  เข้าใจป่าวอ่ะ ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร  ไว้วันหลังจะอธิบายยาว ๆ ให้นะคะ - ครับ/ค่ะ)

 

 

รู้สึกเหมือนบ้านนอกเข้ากรุงมาก ๆ

ชีวิตอินุ๊ตอยู่แค่สำโรงกับบ้าน  บ้านกับสำโรงมาหลายเดือนมาก

ไปไหนก็ไม่ได้ไกลไปจากนี้ซักเท่าไหร่

 

พอวันอาทิตย์ได้เข้ากรุงเทพ เลยรู้สึกตื่นตาตื่นใจ

แต่ตอนนี้ก็เริ่มไม่ตื่นแล้ว

แม่มมมม โหนรถเมล์ไป-กลับ เช้า-เย็น คนเบียด ๆ ยืนขาแข็ง

 

 

โอว............. มันกลับมาอีกแล้ว....

 

 

เพราะทุกวันนี้นุ๊ตไปทำงานอย่างชิวมาก ๆ เลยค่ะ

นั่งมอไซค์จากบ้าน ไปท่าน้ำ ข้ามเรือ ขึ้น 2 แถว(เถื่อนๆ)

จอดเรียงราย ง้อให้เราไปขึ้น   แล้วก็ได้นั่งทุกครั้ง ถ้าเต็มก็รอคันต่อไป ไม่เกิน 5 นาทีก็ออก

ขากลับก็เช่นเดียวกัน

 

แล้วพอต้องกลับมาเจอบรรยากาศวิ่งตามรถเมล์ที่แม่มมม ไม่รู้จะจอดป้ายตรงไหน

ขึ้นไปก็ต้องยืน  เบียดเสียดกับผู้คน 

 

 

นุ๊ตก็เริ่มเซ็งงงงง

ดีนะวันอาทิตย์รถไม่ค่อยติด  ('_')

 

เอาล่ะ จบเรื่องรถเมล์ดีกว่า  พูดแล้วจะเซ็งมากขึ้น

แต่ขอพูดอีกหน่อย

วันนี้ขากลับขึ้น 140  คนแม่มเยอะชิหาย

วันอาทิตย์ทำไมไม่พักผ่อนอยู่กับบ้านกันนะ (แป่วววว)

แล้วแบบ... นุ๊ตก็โดนต้อน   เออ ต้อนรึป่าว?

ประมาณว่า ไอ้คุณผู้ชายร่างกายกำยำมันไม่ยอมไปยืนหลังสุด

อินุ๊ตก็โดนเบียดไปเบียดมา จนมายืนหลังสุด (จนได้)

 

แล้วก็...ตรงขาอ่ะ   รถยูโร สีส้มอ่ะค่ะ

เครื่องยนต์มันอยู่แถวนั้นพอดีมั้ง

คือร้อนชิหายเลยยยยยยยยย  รถวิ่งบนทางด่วน ยิ่งวิ่งยิ่งร้อนมากกกก นุ๊ตยืนสภาพอุดอู้ เหงื่อซึมทั่วร่างกาย

 

แล้วพอลงทางด่วน นุ๊ตก็ต้องลง

"ขอทางหน่อยค่ะ"

"ขอโทษนะคะ ขอทางหน่อยค่ะ"

 

ไม่มีมนุษย์ที่มีจู๋ตัวไหน ให้ทางกรูเลยยยยยยย

เช้ดดดดดดดดดดดดดด แม่มมมมมมมมมมมมมมม

ช่วยให้ทางกรูหน่อย  กรูจาลงงงงงงงงง

 

 

ยืนไข่แข็งกันหมด(หรือไง)

เชรี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

แล้ว.........

 

 

แล้วนุ๊ตก็ลงไม่ทัน

 

 

กว่าจะไปถึงประตูได้ ก็เลยเถิดไปแล้ว

 

 

"เซ็งมั้ยเนี่ย"

นี่คือคำที่พูดออกมาจากปากที่คนแถว ๆ หน้าประตูคงได้ยิน

 

 

140  ยูเทิร์นตรงป้ายต่อมา

นุ๊ตก็ลง

แล้วก็ข้ามสะพานลอย เพื่อที่จะกลับบ้าน

ถ้าลงตั้งแต่ป้ายแรก  ก็ไม่ต้องข้ามสะพานลอยแล้ว  แง่มมมมม

 

รอ 82 ต่อเข้าตลาดพระประแดง

รอไป 1 ชาติ

 

คิดถึง 2 แถวเถื่อน ๆ ฝั่งสำโรงจังเลย

 

 

พอ ๆ จบเรื่องรถเมล์เฮงซวยดีกว่า

 

 

 

มาเรื่องงานต่อดีมั้ย

 

ไอ้ที่คิดว่าจะทนอยู่ไม่ได้ อย่างงั้นอย่างงี้

ก็อยู่มาได้จนถึงป่านนี้แล้ว

 

เป็นคนมีความอดทนสูง

หรือไม่มีที่จะไปกันแน่(วะ)

 

 

เพื่อนร่วมงาน  ก็....

ดีขึ้น?

 

ไม่อ่ะ

พูดไม่ได้เต็มปากว่าดีขึ้นหรอก

 

ชิน?  ชินแล้ว?

 

 

ไม่รู้ว่ะ...

 

 

มันก็ไม่ได้แย่ลง

 

 

"เค้า" ก็สมกับที่เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เลย

 

เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย  อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ

แปรปรวนชิบ ...

ไม่รู้ไปดูแก๊งชะนีกับอีแอบมารึยัง?

 

เออ ดูหรือไม่ดูก็ไม่เกี่ยวหรอก 

ก๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

แต่....... จริง ๆ เรื่องงานมันมีอะไรมากกว่านั้นล่ะ

 

ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงนะ

ในไม่ช้านี้ .... นุ๊ตอาจจะโดนโยกไปดูอีกลูกค้านึง

จะเป็นพวก GAP, BANANA, SARA LEE etc. อะไรพวกนี้

 

คือตอนนี้นุ๊ตดู NIKE อยู่กับ "เค้า"

ซึ่ง... นุ๊ตว่าเหมือนนุ๊ตดูงานเอกสารอ่ะ

 

แต่ถ้านุ๊ตไปดูลูกค้าหลาย ๆ ยี่ห้อที่ว่านั้น นุ๊ตจะได้รับผิดชอบอย่างเต็มตัว คนเดียวเลย

 

 

ยังไงดี

 

ที่นี่ NIKE คือ priority สูงสุด

NEXT ก็รองลงมา

แล้วตอนนี้ก็มี Mark & Spencer เข้ามา

ลูกค้าที่ถูกจัดให้สำคัญน้อยสุด ก็คือไอ้พวกนั้นแหละ

 

 

ง่าย ๆ เลย

ถ้านุ๊ตทำ NIKE ก็เป็น "หางราชสีห์"

ถ้านุ๊ตดูแลยี่ห้อย่อย ๆ นั่น ก็เป็น "หัวหมา"

 

 

อาทิตย์คงคุยกับคุณนิคอีกที
^
^
พิมพ์ผิด หมายถึง อาทิตย์หน้าอ่ะ

 

 

จริง ๆ นุ๊ตก็มีคำตอบแล้วล่ะ

 

 

 

หัวหมา ไม่ได้เลวร้ายหรอก

ถ้านุ๊ตทำให้ดีที่สุด  ทำให้เต็มความสามารถ

นุ๊ตก็อาจจะเป็นหัวหมาที่เป็นจ่าฝูงได้

 

 

หางราชสีห์  ก็มีอาจจะเจอแต่พวกเห็บ ไร คอยแทะนั่นแหละ

 

 

 

แต่นุ๊ตก็ยังกลัว ๆ อยู่....

 

ภาษาอังกฤษอันอ่อนแอของอิชั้น.... จะได้เจอของจริงก็คราวนี้ละเว้ยย

 

 

 

 

เครียดไปป่ะ....

 

จบเรื่องงานดีกว่าเนอะ

ไว้คืบหน้ายังไงแล้วค่อยเล่าให้ฟังอีกที

 

 

 

 

ต่อมาก็เรื่อง........................

 

 

ความรัก

 

 

 

นั่นแน่......................

 

 

 

อยากรู้ล่ะสิ...............

 

 

 

 

 

 

 

เล่ายังไงดี....

 

 

 

..............เอาเป็นว่า.........

 

.............ณ ตอนนี้..........

 

 

 
Budokan : ฉันว่าพอ

 

แค่จูงมือกันไป
แค่มีเธอคอยห่วงใย
พรุ่งนี้จะร้ายดี ก็ไม่หวั่น
รักคือความจริงใจ
สุขและทุกข์จะพร้อมเคียงข้าง
เพราะฉันต้องการเท่านั้นเอง



แค่เธอรักฉันก็พอ

 

 

วันข้างหน้าจะเป็นไง
จะยังมี "เรา" รึป่าว

ฉันไม่รู้หรอก

 

แต่ ณ วันนี้

"ฉันว่าพอ"

 

 

 

 

 

Larimar
16 ก.ค. 2549 เวลา 20:17 น.

ชื่อ

อีเมลล์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่